บทที่ 328 สัมผัสอุ่นหนุนนอน, ผลงานสะท้านทำเนียบมังกรซ่อนเร้น

“ฟู่...”

ไอความร้อนระเหยออกจากร่างของหลี่โม่ ผสานไปกับกลิ่นคาวโลหิตเข้มข้นที่มิอาจเจือจาง

เขาพ่นลมหายใจสีขาวขุ่นออกมาเฮือกใหญ่… ทั่วร่างปรากฏบาดแผลฉกรรจ์ เลือดสดๆ พุ่งทะลักราวกับเส้นชีพจรแตกสลาย!

ก่อนหน้านี้เขาไม่เคยฝืนใช้ ‘พลังแห่งมิติโลก’ ค้างอยู่ในกายหยาบนานถึงเพียงนี้มาก่อน

กองทัพข้าศึกส่วนใหญ่ล้วนแตกพ่าย แม้แต่จะหันกลับมามองก็ยังมิกล้า

ทว่าสัตว์หายนะบางตนกลับมีสัญชาตญาณฉับไว สัมผัสได้ถึงความอ่อนแอของเขา

มิใช่เพียงแค่อ่อนแรง… แต่ยามนี้เขาแทบจะรู้สึกว่าร่างกายนี้ไม่ใช่ของตนอีกต่อไป

ความรู้สึกเดียวที่หลงเหลืออยู่...

คือลมหนาวของแดนใต้... ที่หนาวเหน็บเข้ากระดูกดำเสียจริง

หลี่โม่เริ่มยืนหยัดไม่ไหว ร่างกายเอนหงายไปด้านหลัง ทว่าสัมผัสที่ได้รับกลับมิใช่พื้นธรณีอันแข็งกระด้าง