บทที่ 299 มิใช่เจ้าเป็นผู้ทำ

ตะวันลอยสูงเด่นกลางลานฝึกยุทธ์อันเป็นระเบียบ คล้ายผืนนาที่ถูกไถพรวนซ้ำหลายครา ส่วนเหล่าทหารองครักษ์ก็คือต้นกล้าที่ล้มระเนระนาดอยู่ภายใน

“เจิ้นเยว่ เจ้าไม่เป็นอะไรใช่หรือไม่!” จงหลิงวิ่งลงมาจากแท่นบัญชาการอย่างร้อนรน

นางประคองจงเจิ้นเยว่ขึ้นมาพินิจมอง เมื่อพบว่าเขาเพียงปราณโลหิตสั่นสะเทือนเล็กน้อย หาได้มีร่องรอยบาดเจ็บใด จึงถอนหายใจอย่างโล่งอก

เหล่าทหารองครักษ์เองก็มิเป็นอันใด ลุกขึ้นยืนอย่างเงียบงัน, จงเจิ้นเยว่ฝืนยิ้ม กล่าวอย่างอารมณ์เสีย

“บัดนี้ประจักษ์ถึงความร้ายกาจของพี่หลี่แล้วกระมัง สิบอันดับแรกแห่งทำเนียบมังกรซ่อนเร้น ไฉนเลยจะใช้สามัญสำนึกมาวัดได้”

“อันดับสิบเอ็ดต่างหาก...” อันที่จริงในใจของจงหลิงก็ยอมรับแล้ว