บทที่ 294 ยัยก้อนน้ำแข็งตั้งใจ หรือว่าไม่ระวังกันแน่?

ห้องส่วนตัวในโรงเตี๊ยมอันโอ่อ่าของคุณชายโห กลับมิอาจนับได้ว่าหรูหรานัก

บนโต๊ะไร้ซึ่งของว่างแกล้มชา มีเพียงชามบะหมี่เส้นใหญ่ร้อนกรุ่นสองชามวางอยู่เท่านั้น

เป็นของเขาหนึ่งชาม และของบุรุษวัยกลางคนใบหน้าเหลี่ยมที่นั่งตรงข้ามอีกชามหนึ่ง

“ไม่เลวๆ ดูท่าการฝึกฝนของข้าช่วงนี้จะบังเกิดผลไม่น้อย”

จงเจิ้นเยว่เห็นชื่อของตนเองก็พลันเจริญอาหารขึ้นมา จึงตะโกนลั่นให้เถ้าแก่ร้านนำมาเพิ่มอีกสองชาม

“หากท่านอ๋องได้เห็น ในใจท่านย่อมยินดียิ่งแน่” รอยยิ้มของบุรุษวัยกลางคนดึงรั้งรอยแผลเป็นบนใบหน้า ทว่ามิได้ดูน่าเกลียดน่ากลัว กลับยิ่งเผยความกร้านโลกให้เด่นชัด

“ท่านพ่อมิเคยชมเชยข้าเลยสักครั้ง…”

จงเจิ้นเยว่หวนนึกถึงสีหน้าอันเคร่งขรึมของท่านพ่อผู้เป็นอ๋องเจิ้นหนาน พลันสั่นศีรษะราวกับกลองป๋องแป๋ง

ท่านพ่อเคยชมเชยยอดฝีมือรุ่นเยาว์ในทำเนียบมังกรซ่อนเร้นเพียงสามคน