บทที่ 250 ยัยก้อนน้ำแข็งหลงทาง, ลานประหาร

ใกล้กันนั้น มีเด็กหญิงร่างเล็กผมเปียผูกด้วยเชือกฟาง ยืนกลืนน้ำลายดังเอื๊อกพลางจ้องขนมไหว้พระจันทร์ในมือหญิงสาว… ทว่าทำได้เพียงดูดนิ้วเงียบๆ

“อย่าจ้องท่านจอมยุทธ์เช่นนั้น”

มารดาของเด็กน้อยเป็นหญิงร่างผอมแห้ง ผิวคล้ำแดดจนดูเหมือนก้านข้าวที่ปักอยู่กลางนา แววตาที่มองหญิงสาวเบื้องหน้ามีทั้งความเกรงใจและหวาดกลัว มิผิดแผกไปจากชาวบ้านคนอื่นๆ และนั่นเป็นเหตุผลที่ไม่มีใครกล้าเข้าใกล้นาง

เพราะหญิงสาวรูปงามราวเทพธิดาเช่นนี้ หากกล้าเดินทางเพียงลำพังในดินแดนหนานเจียง… ย่อมมิใช่คนธรรมดา อาจเป็นยอดนักยุทธ์ผู้ทรงพลัง, สาวกของอารักษ์, หรือกระทั่งอสูรภัยพิบัติที่แปลงกายมา

แต่อิ๋งปิงคุ้นชินกับแววตาเช่นนี้ดี—