บทที่ 246 การจากลา, บันทึกประจำวัน

รุ่งอรุณของวันใหม่

หลี่โม่ลืมตาบนดาดฟ้า กวาดสายตามองเก้าอี้นวดที่ว่างเปล่าข้างกาย เขายังคงสงบจิตภายใต้พลังแห่งไท่อิน

อาศัยช่วงจิตว่างหลังการเพ่งพินิจภาพ ‘หงอคงแสวงหาวิถี’ อย่างลึกซึ้ง ครั้นอาทิตย์โผล่พ้นขอบฟ้าเต็มดวง เขาจึงรีบรุดไปยังครัว

“หาก ‘เจ็ดสิบสองอสูรจำแลง’ ฝึกง่ายดายเช่นฝึกกาย ก็คงมิต้องหนักใจถึงเพียงนี้…”

หลี่โม่ยกซี่โครงอสูรขึ้นวางบนเขียง—เพียงชี้นิ้วแผ่วเบา กระดูกของสัตว์อสูรขั้นเจ็ดก็แยกขาดสะบั้นราวถูกคมกระบี่เฉือน สายพันธุ์นี้ขึ้นชื่อเรื่องกระดูกแข็ง โดยเฉพาะแนวสันหลัง

เขาพึมพำขณะเคี่ยวน้ำซุป

“อืม… ที่ผ่านมาข้าฝึกกายได้รวดเร็ว ก็คงเพราะทรัพยากรนั้นอุดมสมบูรณ์พอควร”