บทที่ 200 จันทราของนาง… ก็สามารถสาดส่องถึงเขาได้

ธารแสงจันทร์ไหลลอดผ่านบานประตู อาบไล้ทั่วห้องจนสว่างเรืองรอง

สองสายตาประสานกันนิ่งงัน ต่างฝ่ายต่างชะงักไปชั่วครู่

หลี่โม่จ้องมอง ‘ยัยก้อนน้ำแข็ง’ นางรวบผมสีนิลขลับเป็นเปียยาวระบ่า พับแขนเสื้อขึ้นสูงเผยให้เห็นท่อนแขนขาวผ่อง... ดูคล้ายว่าเพิ่งทำงานบ้านเสร็จ

ในความเย็นชากลับแฝงด้วยความสงบงดงามไว้อย่างน่าประหลาด

ดูเหมือน... นางจะไม่เย็นชาจนน่าอึดอัดเหมือนเคยแล้ว?

นี่มัน ‘ยัยก้อนน้ำแข็ง’ สกินใหม่—จักรพรรดินีแม่บ้านรึ?

อืม... ทั่วทั้งเรือนสะอาดเอี่ยมอ่องไร้ฝุ่นผง แม้แต่ผลถั่วบนโต๊ะยังสะท้อนเงา...ช่าง... ประหลาดเสียจริง

เมื่อเห็นหลี่โม่ยืนนิ่งตะลึงงัน อิ๋งปิงจึงเอ่ยเสียงเรียบ

“ข้าว่างอยู่ จึงทำความสะอาดเสียหน่อย”