บทที่ 195 เมืองกระบี่กลายเป็นเมืองค้อน? นี่สิถึงจะสมนามเซียนกระบี่โดยแท้!

บนยอดหอกระบี่

บรรยากาศโดยรอบพลันตกสู่ความเงียบงันอย่าางประหลาด

หลี่โม่จับจ้องรอยกระบี่... ไม่ใช่สิ... รอยค้อนบนศิลาประหลาด, จิตใจพลันจมดิ่งสู่ห้วงภวังค์

หากไม่มีสิ่งใดผิดพลาด... «ค้อนสังหารพลิกฟ้าคว่ำปฐพี» ที่เขาเพิ่งเข้าถึงเมื่อครู่ อย่างน้อยก็ต้องเป็นสุดยอดวิชาระดับเทพแขนงหนึ่ง

อีกทั้งรอยกระบี่เดิมบนศิลาก็เพิ่งถูกยัยก้อนน้ำแข็งลบออกไปพอดี—‘ค้อนอุกกาบาตบรรลัยกัลป์’ จึงฉวยโอกาสประทับตราของตนลงบนศิลาประหลาดแทนที่

ค้อนล้ำค่าของเขากำลังเริงร่าอยู่ในมิติเมล็ดพันธุ์โลก—อันที่จริงสหายหลี่โม่ก็ลิงโลดในใจเช่นกัน ด้วยวิชาค้อนนั้นทรงพลังเป็นอย่างมาก

เพียงแต่กลัวว่าหากเผลอหัวเราะออกมา คงได้โดนรุมประชาทัณฑ์เป็นแน่

“วิชาค้อน.....” อิ๋งปิงจ้องมองรอยค้อนนั้น ใบหน้างามดุจหยกสลักของนางฉายแววเหม่อลอย