บทที่ 193 ซ่อนประกายไว้ไม่มิดเสียแล้ว!

นับแต่สถาปนาเมืองกระบี่หงเหวิน... รอยกระบี่หนึ่งเดียวที่สลักลึกอยู่บนศิลาจารึก—บัดนี้...กลับอันตรธานไปอย่างไร้ร่องรอย!

รอยกระบี่... ไม่มีอีกแล้ว กลายเป็นเพียงศิลาไร้ลักษณ์

เมื่อมองไปยังก้อนหินที่ว่างเปล่า แววตาของทุกคนล้วนฉายชัดถึงความตกตะลึง จิตใจพร่าเลือนล่องลอย

ต้นกำเนิดของศิลาไร้ลักษณ์นั้นลึกลับสุดหยั่งถึง แม้นเป็นมหาปราชญ์หรือเซียน…ก็ยังมิอาจฝากร่องรอยทิ้งไว้ได้แม้เพียงธุลีดิน

ส่วนรอยกระบี่นั้นเล่า... ยิ่งแกร่งกร้าวจนมิอาจหาสิ่งใดเปรียบเทียบได้ กาลเวลาผ่านมานับพันปี ก็มิอาจกัดกร่อนให้มันสึกหรอได้ ยังเคียงคู่เมืองกระบี่หงเหวินมาตราบนานเท่านาน

ทว่าบัดนี้... ผู้ฝึกยุทธ์ขอบเขตปราณญาณเทพนางหนึ่ง กลับทำในสิ่งที่เหลือเชื่อได้สำเร็จ—จึงมิน่าแปลกใจเลยที่จะบังเกิดเหตุการณ์สะเทือนขวัญเมื่อครู่นี้