กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Jane Translate
บทที่ 156: สายฝนฤดูใบไม้ผลิยังคงเหมือนเดิม
“หล่อดีนี่ แถมตัวสูงด้วย น่าจะสูงสักร้อยแปดสิบเซนติเมตร”
เหลียงจิ้งเห็นเจียงเฟิงขึ้นเวทีแล้ว จึงพูดยิ้มๆ
เซี่ยหัวที่นั่งอยู่ข้างๆ พูดขัดขึ้นว่า “คอมเมนต์ลอยหน้าจอมีแต่คนชมก็จริง แต่รอบนี้เขาอยากชนะคงไม่ง่าย ถ้าเขาถูกคัดออก ลูกสาวก็ไม่มีเหตุผลให้ไม่กลับบ้านสัปดาห์หน้าแล้ว”
“ถ้ามีความสามารถจริง ตอนลูกสาวอยู่นี่นายก็พูดแบบนี้สิ”
เซี่ยหัวกลอกตาแล้วเงียบไป
ในเวลานี้
ที่วิลล่าแฝดในไห่เฉิง เดิมทีเซี่ยรั่วรั่วเอนศีรษะพิงไหล่เผยซูอยู่ แต่พอเห็นเจียงเฟิงปรากฏตัว เธอก็รีบนั่งตัวตรงทันที ขณะมองเจียงเฟิงบนเวทีที่ยังคงสงบนิ่ง มือเล็กๆ ซึ่งไม่รู้จะวางไว้ที่ไหนของเธอก็เอื้อมไปคว้าต้นขาของเผยซูกับซ่งเจียอวี๋อีกครั้ง
คราวนี้เผยซูกับซ่งเจียอวี๋ฉลาดขึ้น พวกเธอรีบใช้หมอนอิงคลุมต้นขาไว้ ไม่ยอมให้คนประหลาดอย่างเซี่ยรั่วรั่วที่พอตื่นเต้นแล้วชอบฉีกถุงน่องคนอื่น เอามือมาลูบคลำต้นขาของตัวเองมั่วๆ