บทที่ 123: พรสวรรค์ทำงานติดตัวแต่เกิด

บทที่ 123: พรสวรรค์ทำงานติดตัวแต่เกิด

“แชะ แชะ~”

เสียงชัตเตอร์ดังขึ้นต่อเนื่องไม่ขาดสาย

นักศึกษาสาวที่จำพวกเธอได้เป็นกลุ่มแรกเดินเข้ามาขอถ่ายรูปด้วย เจียงเฟิงไม่ได้ห้าม ส่วนคนที่ขอลายเซ็น เฉินซูหราน หลินเวยเวย และหลี่เมิ่งเหยาก็เซ็นให้ตามสัญญาณจากเจียงเฟิง

โชคดีที่คนในร้านอาหารไม่ได้มีมากนัก หลังถ่ายรูปและเซ็นชื่อกันเสร็จ เจียงเฟิงก็ให้เหยาหลิงพาพวกเธอออกไปก่อน ส่วนตัวเขายังอยู่หน้าร้านอาหาร คอยช่วยกันคนอยู่พักหนึ่ง เดือนมีนาคมมีนักท่องเที่ยวเดินทางมาเมืองหรานจำนวนมาก บนถนนจึงเต็มไปด้วยผู้คน เจียงเฟิงทำแบบนี้เพราะไม่อยากให้เรื่องบานปลาย

พวกเขากลับถึงโรงแรมอย่างปลอดภัยตลอดทาง หลังจากเจียงเฟิงโทรแจ้งทีมงานรายการแล้ว เขาก็เข้านอนแต่หัวค่ำ

วันรุ่งขึ้น เวลาประมาณแปดโมงเช้า