บทที่ 75: อุ้มพิณครึ่งหน้าพรางโฉม

บทที่ 75: อุ้มพิณครึ่งหน้าพรางโฉม

ระหว่างที่เจียงเฟิงกำลังทุ่มเทให้กับการแต่งเพลง

ในห้องเรียน จู่ ๆ ต่งเหยาก็ได้รับโทรศัพท์สายหนึ่ง

เธอปิดไมโครโฟนแล้วเดินไปที่มุมห้อง พูดได้ไม่กี่คำก็ทรุดนั่งแหมะลงกับพื้น น้ำตาไหลพรากไม่หยุด

เฉินซูหราน เซี่ยรั่วรั่ว และคนอื่น ๆ ได้ยินเสียง จึงรีบเข้าไปล้อมเธอไว้

“เกิดอะไรขึ้น?”

ต่งเหยาสะอื้นตอบว่า “คุณย่าของฉันอยู่โรงพยาบาล อาการใกล้ไม่ไหวแล้ว”

พูดจบ ต่งเหยาก็ยกมือเช็ดน้ำตาแรง ๆ ก่อนเดินออกจากห้องเรียนไปด้วยก้าวยาว ๆ

ประมาณห้านาทีต่อมา