บทที่ 72: ถ้าอยากร้องไห้ก็ร้องออกมา

บทที่ 72: ถ้าอยากร้องไห้ก็ร้องออกมา

การพูดคุยหรือจะเรียกว่าการเจรจาครั้งนี้จบลงโดยไม่ได้ข้อสรุป แต่ทั้งสองฝ่ายก็ยังไม่ได้แตกหักกัน

หลังเจียงเฟิงลุกขึ้นเดินออกไป สวีไฉเสียก็หยิบโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะตรงหน้าขึ้นมา สายยังคงเชื่อมต่ออยู่

สวีไฉเสียยกโทรศัพท์แนบหูแล้วพูดเบาๆ ว่า “ประธานจาง เขาไปแล้วค่ะ”

“คนมีพรสวรรค์ก็มักมีนิสัยแบบนี้แหละ ตอนฉันหนุ่มๆ ก็เหมือนเขา ไม่ต้องรีบร้อน ในเมื่อเธอไปแล้ว ก็อยู่ที่ซิงเฉิงต่ออีกสักสองสามวัน”

“ได้ค่ะ”

……

หลังเจียงเฟิงปลอบใจอยู่พักใหญ่ เฉินซูหราน หลินเวยเวย และหลี่เมิ่งเหยาก็ไม่ได้รู้สึกกดดันขนาดนั้นแล้ว

แต่พอเริ่มเรียนเต้นในวันรุ่งขึ้น อารมณ์ของทั้งสามคนก็กลับมาหนักอึ้งอีกครั้ง