บทที่ 35: อยากเป็นย่าจนแทบบ้า

บทที่ 35: อยากเป็นย่าจนแทบบ้า

เหล่าเฉินแอบสบถในใจสองคำ แต่พอเห็นเหยาหลิงไม่ได้มีปฏิกิริยาอะไรมาก ก็รีบเก็บอาการ ทำเป็นไม่เห็นอะไรทั้งนั้น

เจียงเฟิงปิดหน้าจอโทรศัพท์แล้วพูดเสียงเข้มว่า “หุบปาก”

“อื้อ”

เหยาหลิงถูกปิดปากไว้ แต่สายตายังจับจ้องหน้าจอโทรศัพท์ เธอทำได้เพียงส่งเสียงอู้อี้ออกมา

“ถ้าฉันเอามือออกแล้ว ห้ามร้องนะ”

เหยาหลิงพยักหน้า รับปากอย่างรวดเร็ว

เจียงเฟิงค่อยๆ เอามือออกอย่างระมัดระวัง พอเห็นว่าเหยาหลิงไม่ได้ทำท่าตกใจอะไรอีก เขาจึงค่อยวางมือลงอย่างโล่งอก

เหยาหลิงเองก็ดูเหมือนจะรู้สึกว่าตัวเองเสียอาการไปหน่อย เธอนั่งตัวตรง มองไปทางห้องครัวแวบหนึ่ง ก่อนจะถามเสียงเบาว่า “ให้ฉันดูหน่อยได้ไหม?”