บทที่ 31: คนเดียวที่เธอเชื่อใจ

บทที่ 31: คนเดียวที่เธอเชื่อใจ

หลินเจียวันอยู่ในมุมหนึ่งของชุนเฉิงที่ไม่สะดุดตาเลย

ทั้งหมู่บ้านมีคนอยู่แค่ราวสองร้อยคน ช่วงตรุษจีนจะคึกคักขึ้นมาหน่อย แต่เวลาปกติเงียบเหงามาก

เช้าตรู่

ในลานบ้านเล็ก ๆ สองชั้นริมถนน หญิงชราผมขาวคนหนึ่งกำลังซักผ้าอยู่ข้างบ่อน้ำ ส่วนชายชราเพิ่งกลับจากไร่พร้อมจอบพาดบ่า หลังจากกินโจ๊กหนึ่งชามกับผักดองและหมั่นโถว เขาก็ขี่รถสามล้อไฟฟ้าไปส่งหลานชายที่ยังเรียนประถมที่โรงเรียน

ที่จริงคนชราทั้งสองยังมีหลานชายคนโตที่เรียนมัธยมต้นอยู่คนหนึ่ง แต่เขารังเกียจอาหารเช้าที่บ้านทำว่าไม่อร่อย จึงขอเงินสิบหยวนตอนเช้าแล้ววิ่งไปกินอาหารเช้าที่ร้านหน้าโรงเรียนคนเดียว