บทที่ 16: ยัยแก่

บทที่ 16: ยัยแก่

สุดท้ายเจียงเฟิงก็ขัดจางเหว่ยไม่ไหว จำต้องรับกุญแจรถมา

แน่นอนว่าเจียงเฟิงเข้าใจความหมายของเขา

เพียงแต่เจียงเฟิงที่เคยตายมาแล้วครั้งหนึ่ง ไม่ได้ใส่ใจเรื่องพวกนี้มากนัก

ทั้งห้าคนกินดื่มกันจนเลยสองทุ่มไปเล็กน้อย แผงอาหารริมทางก็แทบไม่มีที่นั่งว่างแล้ว เมื่อเห็นว่ายังมีอาหารเหลืออยู่ไม่น้อย เจียงเฟิงจึงไม่ปล่อยให้เสียของ เขาให้พนักงานนำกล่องใส่อาหารมาให้สองกล่อง แล้วจัดการเก็บของที่เหลือทั้งหมดใส่ลงไป

จางเหว่ยยืนอยู่ข้างๆ พอนึกได้ว่าหลิวหย่าฉินยังรออยู่ข้างนอก จึงพูดห้ามว่า “ไม่ต้องห่อแล้ว รีบไปกันเถอะ”

เจียงเฟิงตอบส่งๆ ว่า “ก็ไม่ได้เป็นเศรษฐี จะทำเป็นรวยไปทำไม”