บทที่ 14: หูค่อยๆ แดงก่ำ

บทที่ 14: หูค่อยๆ แดงก่ำ

“เอาล่ะ พวกเธอสามคนร้องเพลงนี้ประสานเสียงกันสักรอบ”

“เฉินซูหราน เธอร้องสี่ประโยคแรก”

“หลินเวยเวย เธอร้องต่ออีกสี่ประโยคหลัง”

“หลี่เมิ่งเหยา เธอร้องต่ออีกสี่ประโยค”

“พอถึงท่อนฮุก ก็คือตั้งแต่ ‘ในเมืองเทพนิยายมีแม่น้ำหลากสีคดเคี้ยวสายหนึ่ง’ เป็นต้นไป พวกเธอสามคนร้องพร้อมกัน”

ช่วงบ่าย

ในห้องนั่งเล่นกว้างโล่ง

เจียงเฟิงมอบหมายงานให้พวกเธอ

เด็กสาวทั้งสามคนพลันประหม่าไปหมด