เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 568 ด่าจนจิตใจของซือหม่าอี้แตกสลาย เดี๋ยวนะ เกาะนั่นชื่ออะไรนะ?
วันรุ่งขึ้น ยามเฉิน ที่คุกหลวงของกรมตุลาการในสวี่ตู ภายในแดนประหารชั้นล่างสุด
ผู้คุมเปิดประตูลูกกรงเหล็กของห้องขังที่อยู่ลึกสุด แล้วถอยออกไปหนึ่งจั้ง
หลี่หย่วนเดินเอามือไพล่หลังมาหยุดอยู่หน้าห้องขังเพียงลำพัง
ซือหม่าอี้สวมชุดนักโทษนั่งอยู่บนกองฟางเปียกตรงมุมห้อง ทั้งมือและเท้าถูกตรวนเหล็กดำหนักอึ้งล่ามติดกับผนังหิน
ผมของเขายุ่งกระเซิง บนหน้ามีรอยเลือดจากการถูกทรมาน เหลือเพียงดวงตาที่ซ่อนอยู่หลังผมรุงรังซึ่งยังฉายแววบ้าคลั่งอยู่บ้าง
พอได้ยินเสียงฝีเท้า ซือหม่าอี้ก็เงยหน้าขึ้นทันที
เขาหันคอกลับไปด้านหลังเกือบร้อยแปดสิบองศาในพริบตา จ้องหลี่หย่วนที่ยืนอยู่หน้าห้องขัง
โซ่เหล็กส่งเสียงกระทบกัน ซือหม่าอี้โผเข้าหาลูกกรง ใช้สองมือกำซี่เหล็กไว้แน่น
“หลี่หย่วน! ในที่สุดเจ้าก็มา!”