กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 546 เจี่ยสวี่ถึงกับอึ้ง: ข่งหมิงคนนี้ชั่วช้ากว่าข้าเสียอีก!
ซื่อเหว่ยที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ประธานถุยกระดูกอ้นที่แทะจนหมดแล้วลงบนพื้นอิฐสีเทา ก่อนใช้ผ้าไหมเช็ดมุมปากที่มันแผล็บ ใบหน้าเต็มไปด้วยความหยิ่งผยอง
เขาลุกเดินไปกลางโถง ชี้ไปทางแม่น้ำด้านนอกแล้วหัวเราะเยาะเสียงดัง
“ท่านเสวียนเต๋อจะยกย่องศัตรูให้เสียกำลังใจฝ่ายเราไปทำไม? ซื่ออีน้องรองของข้ามันขี้ขลาดตาขาวไร้น้ำยา! มีทั้งทรัพย์สินและกำลังคนมากมายอยู่ที่พานอวี๋แท้ ๆ ยังถูกขู่จนขวัญหนีดีฝ่อ หนีกลับเจียวจื่อไปได้ ข้าซื่อเหว่ยไม่เหมือนมัน!”
“นอกเมืองกว่างซิ่นแห่งนี้เป็นจุดที่แม่น้ำซีเจียง เฮ่อเจียง และกุ้ยเจียงไหลมาบรรจบกัน น้ำลึก กระแสน้ำเชี่ยว ใต้น้ำก็เต็มไปด้วยโขดหิน!”