กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 456 ปากดีจนซุนเฉวียนร้องไห้ ข้าหันหลังกลับบ้านไปนอนตียาว
“ถ้าเป็นข้า ข้าก็ส่งให้”
มีคนในแถวทหารค่ายโจโฉหลุดหัวเราะออกมา
โจโฉยืนอยู่ข้างหลังหลี่หย่วน พยายามกลั้นยิ้มอยู่ตั้งนาน แต่สุดท้ายก็กลั้นไม่อยู่
หลี่หย่วนวางถ้วยชา แล้วยกโทรโข่งขึ้นพูดทิ้งท้าย
“ข้าก็เลยลองคิดบัญชีให้ท่านอู๋โหวดู”
“อยู่กลางทะเลหนึ่งเดือน อ้วกจนแทบเอาชีวิตไม่รอด พอไปถึงเจียวโจว ก็ร้อนจนหนังแทบลอก แมลงกัดจนเลือดแทบหมดตัว ไอพิษในป่าก็พรากลมหายใจเฮือกสุดท้ายไปอีก”
“ถ้าโชคดี ก็อยู่ได้สามเดือน”
“ถ้าโชคร้าย ก็ตายอยู่ในป่า ศพโดนมดกับหมาป่ารุมแทะจนเกลี้ยง แม้แต่กระดูกสักชิ้นก็ส่งกลับไปฝังที่สุสานบรรพบุรุษในอู๋จวิ้นไม่ได้”