กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 188 สิ่งที่สำคัญที่สุดของการเป็นคน ก็คือการทรมานลูกหลานขุนนางรุ่นสองน่ะสิ
เช้าวันต่อมา! เสียงร้องโหยหวนในจวนหลี่ดังตรงเวลายิ่งกว่าเสียงไก่ขันเสียอีก
ฟ้าเพิ่งสาง เฉาไท่ก็แบกกระสอบทรายวิ่งรอบลานเป็นรอบที่สามแล้ว
ริมฝีปากเขาแห้งผาก เหงื่อบนหน้าผากไหลลงมาตามคางแล้วหยดลงพื้น
“ข้าไม่วิ่งแล้ว!”
เฉาไท่เอามือยันกำแพง หอบหายใจเฮือกใหญ่
“พ่อข้าส่งข้ามาเรียนวิชา ไม่ได้ส่งข้ามาเป็นลา!”
เตียนอุยยืนกอดอกอยู่กลางลาน
เขาก้มมองเฉาไท่แวบหนึ่ง
“ลายังวิ่งได้ทนกว่าเจ้าอีก”