กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 495 อย่าตกใจ อย่าเสียกระบวน
เมื่อเดินออกจากสุสานสาธารณะ เค่อเทียนฉิงสวมหน้ากากอนามัยและหมวกกลับเข้าไปใหม่ แล้วเดินมุ่งหน้าไปยังสถานีรถไฟใต้ดิน
ส่วนเหยียนเยวี่ยเวยและกงเจาหยีนั้นเดินไปยังลานจอดรถ สามีกงเหนียนรออยู่ในรถมานานแล้ว
ระหว่างทาง เหยียนเยวี่ยเวยยังพยายามเบิกตากว้างท่ามกลางสายลม ให้ดวงตาที่บวมแดงจากการร้องไห้อยู่นั้นดูรุนแรงยิ่งขึ้นไปอีก
พอเท้าเพียงข้างเดียวก้าวเข้าไปในรถ ทั้งตัวก็ราวกับจะเป็นลม ล้มพับลงบนเบาะ จนสามีกงเหนียนตกใจรีบเข้ามาประคอง
ถามอย่างร้อนรน “เป็นอะไรไป ไม่สบายตรงไหน”
“เสี่ยวหวัง ขับรถเร็วเข้า ไปโรงพยาบาล” สั่งคนขับ
กงเจาหยีรีบพูด “ไม่ต้อง ไม่ต้องค่ะ แม่แค่เศร้าเกินไป ร้องไห้จนร่างกายอ่อนล้าไปหน่อย...”