เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
ตกกลางคืน
เจียงหนิงหนิงกับฮั่วตงหลินนอนอยู่บนเตียง ต่างฝ่ายต่างรู้สึกใจหายไม่น้อย
มักคิดอยู่เสมอว่าเวลายังเหลืออีกยาวไกล ทว่าเพียงพริบตาเดียว ก็เวียนมาถึงเวลาที่ต้องแยกจากกันอีกครั้ง
“หนิงหนิง รอจนพวกเราแก่เฒ่าแล้ว คุณจากไปก่อนนะ แล้วฉันค่อยตามไปอยู่เป็นเพื่อนคุณทีหลัง” ฮั่วตงหลินโอบกอดภรรยา พลางจุมพิตลงบนเส้นผมของเธอเบา ๆ
คนสุดท้ายที่ถูกทิ้งให้อยู่ข้างหลังย่อมต้องเผชิญกับความโดดเดี่ยวและเจ็บปวดอย่างไม่อาจหลีกเลี่ยง
เขาปรารถนาให้ภรรยามีชีวิตที่เปี่ยมด้วยความสงบสุขและรื่นรมย์ไปชั่วชีวิต
เจียงหนิงหนิงค้อนใส่เขาไปวงหนึ่ง “ตอนหนุ่ม ๆ คุณทุ่มสุดตัวขนาดนั้น บาดแผลเต็มตัวไปหมด รับรองว่าต้องจากไปก่อนฉันแน่ ถึงเวลานั้นฉันจะย้ายไปอยู่เมืองหลวง ไปเต้นรำตามลานกว้าง ไม่แน่อาจจะได้เจอตาแก่หล่อ ๆ สักคนสองคนด้วยซ้ำ”
สีหน้าของฮั่วตงหลินพลันมืดทะมึนลงทันตา
อะไรกันเนี่ย
ตาแก่หล่อคนเดียวยังไม่พอ นี่ยังจะมีถึงสองคนเชียวหรือ