เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
เหวินซิ่วอิงพักฟื้นสิบกว่าวันก็หายดีตั้งนานแล้ว หากไม่ใช่เพราะสามีเป็นห่วงคอยห้ามปราม ป่านนี้คงยกเลิกวันลาพักร้อนแล้วกลับไปทำงานตั้งนานแล้ว
อยู่บ้านก็ไม่ได้ว่างอยู่เฉยแม้แต่น้อย
ทั้งจัดการข้อมูลที่ส่งต่อมาจากอำเภอฉางเล่อ เขียนบทความ แล้วยังเขียนข้อมูลรายงานอีกด้วย
ยามที่เจียงหนิงหนิงไปถึงบ้านเพื่อเยี่ยมเยียน ต้นฉบับของเธอก็เขียนถึงช่วงท้ายแล้ว——
[……ยามที่สัญญาจำนำภรรยามอดไหม้กลายเป็นเถ้าถ่านท่ามกลางเสียงฆ้องกลองของพิธีแต่งงานหมู่ ยามที่หยาดน้ำตาของเหล่า “อาเล่อ” สะท้อนประกายแสงอรุณของโรงเรียนเป็นครั้งแรก สิ่งที่เราสัมผัสได้ไม่เพียงแต่เป็นการมลายสูญของพิษตกค้างศักดินา แต่ยังเป็นบทเพลงอันยิ่งใหญ่แห่งยุคสมัยที่ลมวสันต์แห่งหลักนิติธรรมพัดพาความเขียวขจีสู่ขุนเขาและสายน้ำได้บรรเลงขึ้นแล้ว]