เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
ด้านนอกห้องสอบสวน
เจียงหนิงหนิงเปิดประตูเดินออกมา พอถูกลมหนาวด้านนอกพัดผ่าน ริมฝีปากก็ซีดเผือดไปหมด
สองขาสั่นระริกจนแทบสังเกตไม่เห็น
ฮั่วตงหลินก้าวขึ้นหน้าไปโอบไหล่เธอ กระซิบเสียงเบา “ให้ผมพยุงคุณออกไปเดินข้างนอกหน่อยดีไหม”
พอได้ยินเช่นนั้น ดวงตาหลายคู่ก็หันขวับมาจับจ้องทางนี้เป็นตาเดียว
แยกไม่ออกเลยจริง ๆ ว่าคนไหนคือคนดี คนไหนคือมนุษย์หมาป่า
หัวใจของเจียงหนิงหนิงกระตุกวูบ ยังคงด่าทอด้วยความโมโหต่อไป “จะเดินไปอะไรกัน ฆ่าลูกฆ่าเมีย ทรยศมาตุภูมิ ปั่นหัวเจ้าหน้าที่... ทำไมไม่ยิงเป้าสวะมนุษย์คนนั้นให้ตายไปเลยล่ะ”
สองสามีภรรยาอยู่ด้วยกันมานาน ย่อมเข้าใจนิสัยใจคอของกันและกันเป็นอย่างดี
ดวงตาสีดําของฮั่วตงหลินเย็นเยียบและล้ำลึก
ตัดสินใจได้ในชั่วพริบตาทันทีว่าชื่อที่เฉินเฟิงเขียนเมื่อครู่ต้องเป็นชื่อจริงแน่นอน