ตอนที่ 249 ซ้อนกลแกล้งให้ชนเรียกค่าเสียหาย

ชายฉกรรจ์หน้าตามีแต่เนื้อหยาบกร้าน หักข้อนิ้วมือจนดังกร๊อบ ๆ

ไม่ได้พูดเกินจริงเลย กล้ามเนื้อต้นแขนสองหัวที่ปูดโปนขึ้นมาของเขานั้น หนาล่ำกว่าต้นขาของเจ้าสองถวนจื่อเสียอีก

หมัดเดียวสามารถซัดกระเด็นไปได้ตัวหนึ่งอย่างง่ายดาย

“แม่ฉันเหม็นรองเท้าของตาแก่บ้านพวกแกจนอ้วกแตก ชดใช้เงินมาเป็นเรื่องชอบธรรม รีบเอาเงินมา ไม่อย่างนั้นอย่าหาว่าฉันไม่เกรงใจ”

พอเขาอ้าปากพูด กล้ามเนื้อบนแผงอกก็กระตุกสั่นตามไปด้วยครั้งหนึ่ง

พวกก้อนแป้งข้าวเหนียวเคยเห็นทักษะแบบนี้เสียที่ไหน พากันร้อง “ว้าว ๆ” สองเสียงแล้วปรบมือ

ชายฉกรรจ์งงเป็นไก่ตาแตก

อีกทั้งยังรู้สึกเหมือนถูกหยามเกียรติ

เขาตะคอกลั่นเสียงหนึ่ง มัดกล้ามเนื้อเบียดเสียดกันราวกับคลื่นคลั่งในชั่วพริบตา ปูดโปนบิดเบี้ยวเป็นรูปทรงดุดันน่าสะพรึงกลัวอยู่บนเนื้อผ้าที่รัดแน่น