ตอนที่ 229 โก่วตั้น แบกตู้นิรภัยมาแล้ว

ประจวบเหมาะกับเป็นวันทำงาน ในเขตบ้านพักครอบครัวจึงไม่ค่อยมีคนเท่าไรนัก

แต่ใครใช้ให้เจียงหนิงหนิงมีมนุษยสัมพันธ์ดีเล่า ตลอดทางที่เดินมาจึงมีคนทักทายเธอไม่ขาดสาย

“เจ้าหน้าที่เสี่ยวเจียง ในที่สุดคุณก็กลับมาแล้ว ครั้งนี้ไปเยี่ยมญาติยาวนานจริง ๆ เลยนะ”

“เสือดำบ้านคุณนี่เก่งกาจไม่เบา เฝ้าอยู่ตรงประตูใหญ่ทุกวัน ใครก็ตามที่มองมันนานเข้าหน่อย มันจะตามไปเห่าก่นด่าตลอดทางเลยทีเดียว”

“แตงกวาบ้านฉันเติบโตได้ดีทีเดียว เดี๋ยวจะเอาไปให้คุณสักสองลูกนะ”

เจียงหนิงหนิงรักษา รอยยิ้มไว้ตลอดทาง พร้อมกับเอ่ยตอบรับทุกคนทีละคน

ระยะทางสั้น ๆ เพียงไม่กี่สิบเมตร กลับใช้เวลาเดินไปเกือบครึ่งค่อนชั่วโมง เดิมทีคิดว่าเปิดประตูออกมาคงจะต้องตกใจกับวัชพืชที่ขึ้นรกเต็มลานบ้าน

ใครจะไปคาดคิดว่าในลานบ้านจะสะอาดสะอ้าน พืชผลในแปลงผักเติบโตเขียวชอุ่มน่ามอง ทั้งพริกและมะเขือยาวออกผลดกเต็มต้น

ในเล้าไก่ทางขวามือยังเลี้ยงไก่เอาไว้หกตัว แต่ละตัวหนักราวสามถึงสี่จิน