กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
ทุกคนจำต้องรออยู่ที่ระเบียงทางเดิน
บานประตูคั่นกลางราวกับเป็นปราการแบ่งกั้นความเป็นความตาย อารยธรรมและสติปัญญาที่มนุษยชาติภาคภูมิใจ ในเวลานี้กลับถดถอยกลายเป็นความหวาดกลัวและการรอคอยที่ดั้งเดิมที่สุด
การรอคอยเช่นนี้ เจียงหนิงหนิงเคยผ่านมาแล้วสองครั้งในชาติปางก่อน
ทว่ายังคงแตกต่างอยู่บ้าง ข้างกายยังมีเหล่าเจ้าตัวน้อยที่ต้องดูแล สัญชาตญาณความเป็นแม่ที่เข้มแข็งของมนุษย์ทำให้เธอกลายเป็นคนแกร่งขึ้นมาอย่างหาที่เปรียบไม่ได้
หลังจากร้องไห้ไปยกใหญ่ หม่านหม่านกับเซี่ยเซี่ยเหนื่อยล้ามาก ศีรษะกลมเล็กผงกวูบเป็นจังหวะ
เจียงหนิงหนิงยกมือลูบหัวของเหล่าถวนจื่อเบา ๆ เอ่ยเสียงกระซิบ “งีบสักหน่อยเถอะ เดี๋ยวแม่จะปลุกพวกหนูเอง”
เหล่าถวนจื่อต่างส่ายหัวอย่างพร้อมเพรียง
“จะอยู่เป็นเพื่อนแม่…”
“เด็กดี เชื่อฟังนะ”
เธอใช้อ้อมแขนโอบกอดถวนจื่อไว้ข้างละตัว นิ้วมือตบไหล่พวกเขาเบา ๆ