ตอนที่ 204 หลบหนี

หมู่บ้านหลังเข้าสู่ยามค่ำคืนถูกปกคลุมไปด้วยความมืดมิดดั่งน้ำหมึก

เวลานี้บนทางสายเล็กแทบไม่มีผู้คน ไม่ว่าชายหญิงเด็กหรือคนชราต่างก็ไปมุงดูความคึกคักที่ลานกลางหมู่บ้านกันหมด ภายในหมู่บ้านจึงเงียบสงบมาก

ทันใดนั้น หม่านหม่านก็หยุดฝีเท้าลงอย่างระแวดระวัง “แม่...”

เพิ่งจะเอ่ยปาก มือน้อย ๆ ก็ถูกเจียงหนิงหนิงบีบเบา ๆ

ดวงตากลมโตดุจผลองุ่นดำของก้อนแป้งน้อยไหววูบ เข้าใจความหมายได้ในทันที

ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไร กลางฝ่ามือของแม่ที่กุมมือเขากับน้องสาวไว้แน่นเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อเม็ดละเอียดเหนียวเหนอะหนะ เห็นได้ชัดว่าสังเกตเห็นความผิดปกติได้เร็วกว่าเขาไปก้าวหนึ่ง

พวกเขาถูกคนสะกดรอยตามแล้ว!

ดวงจันทร์ที่ลอยเด่นขึ้นมาจากขอบฟ้าทอดเงาของอีกฝ่ายจนยาวยืด ทาบลงบนกำแพงที่กะเทาะหลุดร่อน ดุดันน่ากลัวราวกับผีร้าย

“ตึก ตึก ตึก!”