กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
หลังจากเจียงหนิงหนิงเผยแพร่กฎหมายแล้ว คนตระกูลเหล่าเจียงถึงค่อยยอมปล่อยฮั่วเจี้ยนจวินลงมาจากคานบ้านอย่างไม่เต็มใจนัก
เดิมทีเธอคิดจะหลอกล่อ...
ไม่สิ ทำงานชี้แจงทำความเข้าใจกับฮั่วเจี้ยนจวิน แต่น้องชายสามีกลับลนลานพุ่งเข้ามา กอดขาท่อนล่างของเธอแล้วร้องไห้โฮ
“พี่สะใภ้ฉันผิดไปแล้ว เมื่อก่อนฉันไม่ควรคิดคดอยากแย่งงานของพี่ ไม่ควรลักพาตัวหลานชายหม่านหม่านกลางถนนเลย”
“พี่ทุบตีฉันสักสองสามยกเถอะ อย่าส่งฉันไปอบรมปรับปรุงเลยนะ”
วันเวลาในเรือนจำไม่ได้น่าอภิรมย์แม้แต่น้อย พวกนักโทษยิ่งกว่าสวะมนุษย์กันทั้งนั้น
ช่วงเวลานั้นฮั่วเจี้ยนจวินต้องยอมอ่อนข้อ เป็นหมาให้พวกมัน เรื่องทำนองใช้ผ้าขนหนูตัวเองเช็ดห้องส้วมถือเป็นเรื่องปกติธรรมดาไปแล้ว