ตอนที่ 167 ผู้อำนวยการเสวี่ยลำเอียงเกินไป

ช่วงเวลานี้เธอเหน็ดเหนื่อยแทบตาย สุดท้ายถึงเพิ่งจิตสำนึกได้ว่าตนเองเป็นได้แค่วิศวกรเบ็ดเตล็ดคอยรับใช้วิ่งงาน กลายเป็นสะพานให้เจียงหนิงหนิงได้ดีไปเสียฉิบ

ครั้งนี้ไม่ว่าจะอย่างไร เธอก็ต้องคว้าโอกาสรับผิดชอบโปรเจกต์แต่เพียงผู้เดียวมาให้ได้

ผู้เฒ่าเซวียชะงักไป ความสามารถรอบด้านของเจียงหนิงหนิงเป็นเรื่องที่ทุกคนยอมรับ เขาก็เคยชินกับการมอบหมายเรื่องสำคัญทั้งหมดให้เธอไปจัดการ แล้วค่อยให้เธอประสานงานโดยรวม แบ่งงานให้เจ้าหน้าที่ธุรการรุ่นน้อยคนอื่น ๆ ผลก็คือลืมเรื่องเสนอเลื่อนตำแหน่งให้เจียงหนิงหนิงไปเลย

ความเงียบของเขา เมื่อตกอยู่ในสายตาของเจ้าหน้าที่เสิ่นจึงกลายเป็นความลำเอียง เธอจึงโต้แย้งอย่างมีเหตุผล “ฉันเห็นว่าควรต้องมีความยุติธรรมและโปร่งใส ให้โอกาสเจ้าหน้าที่คนอื่นได้แสดงฝีมือบ้าง พวกเราไม่ได้ด้อยไปกว่าเจียงหนิงหนิงเลยแม้แต่น้อย”

เวลาราวกับหยุดนิ่งลง

สายตาของทุกคนต่างจับจ้องไปที่เจียงหนิงหนิง มีทั้งคนที่รู้สึกเป็นห่วงเธอ และก็มีคนที่สะใจผู้อื่นล่มจม

เจียงหนิงหนิงเองก็อึ้งไปเช่นกัน