กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
บรรยากาศเงียบสงัดลงครู่หนึ่ง
ทุกคนต่างวางตะเกียบแล้วเงยหน้ามองมา
เถียนชุ่ยเฟินชะงักไป กล่าวว่า “คุณเป็นลูกที่ฉันอุ้มท้องสิบเดือนคลอดออกมา เรื่องนี้ยังจะมีปลอมได้อีกเหรอ”
“อย่างนั้นเหรอ”
ฮั่วตงหลินลืมตาขึ้น ดวงตาสีดำสนิทที่เย็นเยียบดุจเกล็ดหิมะจับจ้องเธอเขม็ง มุมปากยกยิ้มเย้ยหยัน “ตั้งแต่เล็กจนโต การกระทำของคุณกับพ่อ มีเรื่องไหนบ้าง ที่ควรทำกับเด็กแท้ ๆ สักเรื่องหนึ่ง”
ความสงบและหน้าตาทางสังคมที่แสร้งประคองไว้พังทลายลงในชั่วพริบตา ความทรงจำที่เคยถูกกดทับไว้ถาโถมเข้ามาดั่งกระแสน้ำ
ใบหน้าชราของเถียนชุ่ยเฟินแดงก่ำ ริมฝีปากกลับถูกกัดจนซีดขาว ได้แต่อ้ำอึ้งพูดแก้ตัวไม่ออกแม้แต่คำเดียว
ลูกชายคนโตย่อมมีความหมายต่อพ่อแม่ที่แตกต่างเสมอ
แต่ทว่า...
“ฉันกลัวเกินไป ดวงตาสีดำสนิทที่สงบนิ่งคู่นั้นของคุณ มันเหมือนกับย่าที่ล่วงลับไปแล้วของคุณมากเกินไป”