กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
“แม่ อาสาวชุนฟางก่อเรื่องใหญ่มากใช่ไหม จะทำให้แม่กับพ่อเดือดร้อนหรือเปล่า” หม่านหม่านเงยหน้าเล็ก ๆ ขึ้นมา สีหน้าลำบากใจ
มือเล็กนุ่มนิ่มทั้งสองข้างขยำชายเสื้อไว้ บิดชายเสื้อจนยับยู่ยี่ดูไม่จืด
ความชอบและความเกลียดของเด็ก ๆ ชัดเจนที่สุดแล้ว
เจียงหนิงหนิงยื่นมือไปโอบเด็กน้อยรู้ความทั้งสองคนเข้ามาในอ้อมกอด จูบลงบนกระหม่อมของพวกเขา และปลอบโยนด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “วางใจเถอะ พ่อจัดการได้ดีอยู่แล้ว”
เมื่อเห็นว่าเหล่าถวนจื่อยังคงคิ้วขมวดมุ่น เธอจึงจำต้องงัดไม้เด็ดออกมา “ตอนนี้สิ่งที่พวกหนูต้องทำก็คือรีบนอนได้แล้ว ถ้าพรุ่งนี้เช้าตื่นสายเกินไป แม่ก็ไปส่งพวกหนูที่โรงเรียนไม่ได้นะ”
วันแรกของการเปิดเทอม หม่านหม่านกับเซี่ยเซี่ยย่อมหวังให้แม่ไปส่งพวกเขาแน่นอน