ตอนที่ 127 พ่อเธออาจจะรู้ความลับบางอย่าง

“ความหมายของคุณคือพ่อฉันถูกคนลอบทำร้ายเหรอ”

ข่าวนี้ทำให้เจียงหนิงหนิงตกใจจนนิ่งอึ้งไป ดวงตาผลซิ่งที่เป็นประกายฉ่ำน้ำเบิกกว้างกลมโต พิมพ์เดียวกับก้อนแป้งน้อยทั้งสองไม่ผิดเพี้ยน

ฮั่วตงหลินพูดด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม “มีความเป็นไปได้ร้อยละเก้าสิบ”

เวลาล่วงเลยมานานเกินไป ในช่วงเวลาสิบปีเบาะแสจำนวนมากขาดหายไปนานแล้ว การสืบหาจึงเปลืองแรงอย่างยิ่ง

“หากคิดจะสืบต่อไป ต้องกลับไปอำเภอฉวีสักรอบ” เขาบอก

“ใช่เจียงเซิงคนนั้นไหม” เจียงหนิงหนิงแทบไม่ต้องคิด รีบคว้าแขนของฮั่วตงหลิน “ฉันรู้อยู่แล้วเชียวว่ากระเป๋าสะพายข้างกับประแจอันนั้นเป็นของพ่อฉัน!”

ฮั่วตงหลินหลุบสายตาลงต่ำ มือข้างนั้นที่จับแขนของเขาออกแรงจนเกร็งแน่น เส้นเลือดสีน้ำเงินบนหลังมือปูดขึ้นเป็นเส้นโค้งงดงาม