ตอนที่ 120 ฮั่วเยี่ยนซี

ในห้องรับแขกค่อนข้างเงียบสงบ

“แม่ครับ ผมอิ่มแล้ว ขอตัวกลับห้องไปอ่านหนังสือนึก่อนนะ”

หม่านหม่านวางชามและตะเกียบลง เขาไม่อยากให้แม่ต้องลำบากใจ จึงกระโดดลงจากม้านั่งแล้วเดินตรงไปยังห้องนอน

แผ่นหลังและเงาร่างเล็ก ๆ แผ่รังสีความหดหู่หม่นหมองออกมาตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า

เซี่ยเซี่ยมีสีหน้าสับสนกระวนกระวาย ใจหนึ่งก็อยากอยู่กับแม่ แต่อีกใจก็อยากไปอยู่เป็นเพื่อนพี่ชาย

เจียงหนิงหนิงยื่นมือไปลูบศีรษะเธอเบา ๆ ปลอบประโลมลูกสาวก่อนเป็นอันดับแรก

จากนั้นจึงตวัดดวงตาคู่สวยมองไปยังตัวการสำคัญด้วยความไม่สบอารมณ์ “เมื่อกี้คุณกับลูกชายเกิดเรื่องอะไรกันขึ้นในลานบ้านกันแน่”

“เขาอุตส่าห์ยกม้านั่งเตี้ยไปนั่งรอใต้ชายคาระเบียงอย่างร่าเริง ตั้งใจรอคุณเลิกงานกลับบ้านโดยเฉพาะแท้ ๆ”

ฮั่วตงหลินขยับริมฝีปาก “ลูกชายเรียกฉันว่าพ่อ ฉันนึกว่าเขากำลังหลอกฉันเล่นอีกแล้ว”

“……”