กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
โหนกคิ้วของชายหนุ่มถูกเงายามพลบค่ำทาบทับ นัยน์ตาสีดำสนิทล็อกเธอไว้เปี่ยมด้วยพลังโจมตี
มือใหญ่ตรงเอวราวกับแผ่นเหล็กที่เผาจนร้อน ทั้งลวกและแข็ง
กกหูของเจียงหนิงหนิงมีไข้ขึ้นมาเล็กน้อย ขยับดิ้นสองทีก็หลุดพ้นได้อย่างง่ายดาย เธอจึงก้มตัวลงไปเก็บเศษชอล์กที่ดรอป
ฮั่วตงหลินช่วยเธอเก็บ
ทั้งสองคนเก็บกวาดอย่างรวดเร็ว
พอฮั่วตงหลินนำบันไดกับกล่องสีไปฝากไว้ที่แผนกใกล้เคียงชั่วคราวแล้ว ถึงได้เดินเคียงข้างกันรีบกลับบ้าน
เจียงหนิงหนิงเหยียบเงาต้นไม้ริมทางที่ทอดยาวด้วยแสงอาทิตย์อัสดง นึกขึ้นมาได้ช้าไปจังหวะหนึ่งว่า “เสี่ยวหลี่ล่ะ”