กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
ฮั่วตงหลินลนลาน “พ่อพูดผิดไปแล้ว หม่านหม่านก็เป็นวีรชนผู้ยิ่งใหญ่เหมือนกัน พวกนายเก่งมากกันทั้งคู่”
ใครจะรู้ว่าพอได้ยินประโยคนี้ หม่านหม่านกลับยิ่งร้องไห้เสียใจหนักกว่าเดิม ดิ้นรนสุดชีวิตจะไปหาเจียงหนิงหนิงเพื่อขอกอด
เสียงเด็กอ่อนหวานทั้งน้อยใจทั้งเสียใจ “วีรชนผู้ยิ่งใหญ่ไข่ขาวเหรอ น่าเกลียดเกินไปแล้ว ฉันไม่เอา!”
น้ำตาสองสายร่วงรินจากเบ้าตา ไหลอาบลงมาตามพวงแก้ม หล่นกระทบลงบนหัวใจของฮั่วตงหลินในชั่วพริบตาจนเจ็บแปลบไปหมด
“เปลี่ยนชื่อ เดี๋ยวกลับไปก็เปลี่ยนชื่อเลย!” เขาปลอบเสียงนุ่ม “อะไรกันฮั่วไป๋ตั้นล้วนเป็นพ่อหลอกนายทั้งนั้น ครอบครัวเราไม่มีธรรมเนียมแบบนั้นหรอก”
“เกี่ยวก้อยสัญญา!”
“ได้ เกี่ยวก้อยสัญญา”
นิ้วมือใหญ่หนึ่งเล็กหนึ่งเกี่ยวก้อยกันเบา ๆ กำหนดเป็นคำมั่นสัญญา