ตอนที่ 97 คนรู้จักเก่า! ศัตรู!

“รออีกสี่ห้าปี ให้เขาโตกว่านี้อีกหน่อย ก็ส่งไปเรียนวิชาชีพที่อื่นให้ไกล ๆ”

“ฉันอยู่ในช่วงก้าวหน้าในหน้าที่การงาน อย่าได้ทิ้งจุดอ่อนไว้เด็ดขาด”

ต่อมา เจ้าเสี่ยวเฮยตั้นตัวน้อยก็เริ่มแสร้งทำเป็นขี้ลืมเหมือนเด็กวัยเดียวกัน

ทว่าตอนที่ทางอำเภอเกณฑ์ทหาร ชื่อกลับปรากฏอยู่เป็นลำดับแรกอยู่ดี

เขาจำได้แม่นยำเป็นพิเศษ วันนั้นหลังเลิกเรียนกลับมา คุณอาหลิวจากสำนักงานถนนตบไหล่เขาเบา ๆ ด้วยสายตาชื่นชม

“ไปอยู่กองทัพแล้วก็ต้องตั้งใจทำให้ดี อย่าทำให้ความหวังดีและความเหนื่อยยากของพ่อแม่นายต้องสูญเปล่า!”

ใบประกาศเกียรติคุณที่หนึ่งของชั้นปีในมือร่วงหล่นลงสู่พื้น ลอยตามสายลมเข้าไปในท่อระบายน้ำ

ฮั่วตงหลินก้มหน้าลง กินอย่างตั้งใจทีละคำ ๆ แม้แต่เศษเนื้อบนซี่โครงหมูก็ยังกินอย่างละเอียดถี่ถ้วน

เขาเป็นนักอำพรางที่ช่ำชองเป็นอย่างยิ่ง แม้แต่หม่านหม่านก็ยังจับความผิดปกติไม่ได้เลยแม้แต่น้อย