เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
กริ๊ง——
เสียงกระดิ่งไปทำงานช่วงบ่ายของโรงงานสิ่งทอดังสะท้อนก้องไปทั่วบริเวณ
เหล่าคนงานทยอยออกจากบ้าน เด็ก ๆ ในวัยเรียนก็ไปโรงเรียนกันหมด เขตบ้านพักครอบครัวจึงโล่งว่าง เงียบสงบอย่างยิ่ง
ชายสวมชุดจงซานสีเทาเลี้ยวเข้ามาในอาคารห้องแถวรวม จู่ ๆ ก็ถูกน้ำสบู่สาดซัดเข้าเต็มหน้าอย่างจัง
เขาปาดคราบน้ำที่กระเซ็นใส่แว่นตาคางคก กำลังจะบันดาลโทสะ แต่พอนึกถึงจุดประสงค์ของการมาครั้งนี้ จึงจำต้องสะกดกลั้นไว้แล้วเอ่ยถาม “สหาย ขอสอบถามเรื่องคนหน่อย”
ป้าจูเงยหน้าขึ้นด้วยความสงสัย ชายที่พูดอายุราวสามสิบปี หวีผมเสยเปิดหน้าผาก เส้นผมเป็นมันวับ
รองเท้าหนังคู่นั้นที่สวมอยู่เหยียบย่ำลงในลานดินชื้นแฉะ ดูไม่เข้ากับสภาพแวดล้อมโดยรอบอย่างสิ้นเชิง
ขณะกำลังพินิจมอง เจ้าแว่นตาคางคกก็ยื่นน้ำตาลทรายแดงห่อเล็กส่งมาให้