ตอนที่ 80 ปั่นหัวเขาเข้าหนึ่งที

มือน้อยที่วางทาบอยู่บนแขนนั้นนุ่มนิ่มเหลือเกิน

เจียงหนิงหนิงเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย เผยให้เห็นลำคอระหงงามสง่าดั่งหงส์ ดวงตาดอกซิ่งดำขลับเป็นประกายกระจ่างใส ริมฝีปากแดงระเรื่อเผยอขึ้นลงน้อย ๆ น่ารักน่าเอ็นดูและหวานละมุน ดั่งกุหลาบที่เบ่งบานท่ามกลางกองเหล็กกล้า

ขนตาของฮั่วตงหลินสั่นไหวอย่างไม่อาจหักห้าม สายตาคมกริบสีดำขลับมองลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ “ฉันเชื่อ!”

ขอแค่เป็นคำที่เธอพูด เขาก็เชื่อทั้งนั้น

เมื่อนึกทบทวนภาพตอนเย็นอย่างละเอียด เพราะเขารำคาญไม่อยากเดินร่วมกับกวนเหวินเสวี่ย จึงทิ้งระยะห่างเดินตามหลังอยู่ไกล ๆ คนเดียว

ทัศนวิสัยตรงนั้นถูกต้นสนหน้าประตูเขตบ้านพักครอบครัวบดบังไว้มิดพอดี

คาดว่าคงไม่มีใครเห็นเหตุการณ์ในตอนนั้นเหมือนกัน

แต่ทว่า…