เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
หลังจากพันแผลใหม่อีกครั้ง ฮั่วตงหลินก็นั่งลงบนเรือลำเล็กนั้นอีกครา แผ่นหลังของเจียงเซิงที่กำลังค้ำถ่อเรือเหยียดตรง เขาพายเรือลำน้อยมุ่งหน้าไปยังสถานีจ่ายไฟ
“คุณอาเจียง เดี๋ยวพวกเราทำให้เร็วหน่อย คุณอาคอยช่วยสนับสนุนฉันอยู่ข้างหลัง ลูกสาวของคุณอายังรอคุณอากลับไปกินอาหารมื้อพร้อมหน้าอยู่นะ”
เจียงเซิงหันกลับมาถลึงตาใส่เขา พูดอย่างมีน้ำโหว่า “แบบนั้นได้ยังไง ด้านนี้ฉันต่างหากที่เป็นผู้เชี่ยวชาญ นายเองก็ยังมีลูกชายลูกสาวรอให้นายกลับบ้านไม่ใช่หรือไง”
“ฉันเป็นทหาร…”
“ทหารแล้วยังไงล่ะ ในสายตาฉันนายก็แค่เด็กคนหนึ่ง! ที่ไหนมีเหตุผลที่ต้องให้พวกนายแบกรับภาระหนักก้าวไปข้างหน้าอยู่ฝ่ายเดียว วางใจเถอะ อาเจียงไม่เป็นอะไรแน่นอน ยังสัญญากับยาอาไว้ว่าจะเอาสบู่หอมกลิ่นมะลิไปให้อยู่เลย”
เรือลำน้อยโคลงเคลงไปมา แล่นเข้าสู่สถานีไฟฟ้า