เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
“สหายเสี่ยวเจียงอะไรกัน ภรรยาของฮั่วตงหลินไม่ได้หนีตามกันไปแล้วเหรอ แล้วเธอจะไปอยู่บนรถไฟได้ยังไง ทำไมตำแหน่งถึงกลายเป็นของเธอไปได้”
ในสมองของเธอส่งเสียงหึ่ง ๆ อื้ออึง สับสนวุ่นวายไปหมดราวกับกลุ่มด้ายที่พันกันยุ่งเหยิง
ไม่อาจยอมรับผลลัพธ์เช่นนี้ได้เลยจริง ๆ
“เหวินเสวี่ยเธอหยิกฉันเจ็บนะ” ฟางอวี๋สูดหายใจเข้าลึกด้วยความเจ็บ พยายามดึงแขนตัวเองออกจากมือของเธอ “เมื่อกี้ผู้เฒ่าเซวียประกาศบนเวทีแบบนั้นจริง ๆ ทุกคนได้ยินกันหมดแล้ว”
กวนเหวินเสวี่ยหันขวับไปมองคนอื่น ๆ
ใบหน้าอันงดงามนั้นเต็มไปด้วยเพลิงโทสะและความริษยา ภายใต้แสงสลัวของหลังบ้าน กลับดูบิดเบี้ยวดุร้ายขึ้นมาอย่างน่ากลัว
ก่อนหน้านี้ทุกคนต่างพากันชื่นชมกวนเหวินเสวี่ยว่าเป็นวีรชนผู้ยิ่งใหญ่ ทุกคนต่างร่วมแสดงความยินดีกับเธอ
ทว่ายามนี้ความจริงถูกเปิดเผยออกมา เธอต้องอับอายขายหน้าถึงเพียงไหน
“เหวินเสวี่ย ไหนเธอบอกว่าใช้ปัญญาต่อกรพวกค้ามนุษย์บนรถไฟไง ที่แท้เธอก็โกหกพวกเรา” ใครบางคนเอ่ยซักถามด้วยความโกรธ