เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
“ช่วยฉันด้วย!”
“มีคนใจบุญช่วยฉันบ้างไหม…”
นึกไม่ถึงว่ากระดูกสี่ท่อนกับหัวไชเท้าหัวใหญ่หนึ่งหัวจะหนักขนาดนี้ เจียงหนิงหนิงเพิ่งเดินออกมาได้เพียงระยะสั้น ๆ ก็เหนื่อยจนหอบเหนื่อยอยู่บ้าง
แม้จะกินข้าวอิ่มจนฟื้นกำลังกลับมาได้บ้าง แต่ร่างกายนี้ทรุดโทรมสาหัสเกินไป ยังคงต้องบำรุงในระยะยาว อีกทั้งต้องออกกำลังกายฝึกฝน ย่อมสามารถฟื้นฟูกลับสู่ระดับคนธรรมดาได้เสมอ
มิเช่นนั้น มีเพียงต้นขาทองคำของผู้ยิ่งใหญ่ทั้งสามคนให้กอด แต่ไม่มีร่างกายที่ดีไว้เสวยสุขแล้วจะไปใช้ได้อย่างไร
เจียงหนิงหนิงครุ่นคิดอย่างตั้งอกตั้งใจ เดินไปข้างหน้าอย่างเชื่องช้า ด้านข้างมีความเคลื่อนไหวอะไรล้วนไม่ได้สังเกตเลยแม้แต่น้อย
เมื่อเห็นเธอเดินตรงดิ่งผ่านไป ไม่มีท่าทีว่าจะหยุดลงเลยแม้แต่นิดเดียว
หู่จื่อที่อยู่ริมถนนก็ตาค้างไปแล้ว