เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
ในวันเดียวกันนั้น
เถียนชุ่ยเฟินเลิกงานเหมือนปกติ รีบขี่ด้วยตัวเองจักรยานไปสหกรณ์จัดจำหน่ายอย่างเร่งรีบ เพราะตอนไปเยี่ยมเรือนจำ เจี้ยนจวินลูกชายคนเล็กเฝ้าแต่พร่ำบ่นว่าอยากกินหมูตุ๋นซีอิ๊ว
วันนี้ช่างมาได้ไม่ประจวบเหมาะ เพิ่งมาถึงสหกรณ์จัดจำหน่าย เนื้อก้อนสุดท้ายก็ขายหมดไปพอดี
ทนเห็นลูกชายคนเล็กต้องลำบากไม่ลง เถียนชุ่ยเฟินจึงรีบร้อนขี่รถมุ่งหน้าไปยังภัตตาคารของรัฐอีกแห่ง
ช่างบังเอิญนัก วันนี้ก็ไม่มีหมูตุ๋นซีอิ๊วขายเช่นกัน
บนทางยางรถยังถูกเศษแก้วทิ่มจนพังอีก เถียนชุ่ยเฟินซวยถึงที่สุด จำต้องใช้บ่ายกแบกขึ้นแล้วเดินไป
กว่าจะเข้าเขตบ้านพักครอบครัวมาได้อย่างยากลำบากแสนเข็ญ ก็พบว่าเหล่าเพื่อนบ้านต่างพากันชี้ไม้ชี้มือมาที่เธอ
“สมองของเถียนชุ่ยเฟินดูท่าจะมีปัญหาจริง ๆ ด้วยตัวเองจักรยานดี ๆ ไม่ขี่ ดันแบกกลับมาเสียนี่”