กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย นลินเหมย
ตอนที่ 491 หลงผิดไม่สำนึก
ขนตาของเขาไหวเบา ๆ ก้มตาลงต่ำ เอ่ยเสียงเบา “ดี ข้าจะไป”
ว่าแล้วเขาก็ประสานมือคำนับต่อที่นั่งเบื้องบน ค้อมกายลึก “ผู้น้อยปากพล่อยวาจาสามหาว หวังว่าผู้อาวุโสทั้งสองจะไม่ถือสา
วันหน้าหากมีที่ต้องใช้ผู้น้อย เชิญสั่งได้เลย”
บิดาเฉิน “……”
มารดาแซ่เฉิน “……”
พี่ชายแซ่เฉิน “……”
พี่สะใภ้แซ่เฉิน “……”
ทั้งห้องไม่มีใครเอ่ยสักคำ ต่างมองส่งเขาเดินจากไป
เนิ่นนาน เนิ่นนานนัก