กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย นลินเหมย
ตอนที่ 482 เจ้าก็ยั่วยุข้าเสียจริง
ยามต้นฤดูร้อน ชุดนอนบางเบาเพียงปลดออก สิ่งที่เหลืออยู่ด้านในก็มีเพียงชุดชั้นในสีบัวที่แนบเนื้อ
นับแต่ตั้งครรภ์ ตรงนั้นก็เติบโตขึ้นมาก โตเสียจนแม้นอนหงายราบก็ยังแลเห็นความอวบอิ่มชัดเจน
เซี่ยจิ้นไป๋มิได้มองมากนัก สายตาของเขาค่อย ๆ เลื่อนต่ำลง ไปหยุดอยู่ที่ท้องของนาง
ท้องล่างที่เคยราบเรียบ บัดนี้ป่องสูงขึ้น จุฬาลงกรณ์ชีวิตน้อย ๆ ที่กำลังก่อตัวเป็นทายาทของเขา
ริมฝีปากเซี่ยจิ้นไป๋ขยับเล็กน้อย เขาถามด้วยเสียงแหบพร่า “เจ็บหรือไม่”
“ไม่เจ็บ” ชุยหลิงเหยาดึงมือเขาไปวางไว้บนนั้น พลางเอ่ยเสียงอ่อน “จริง ๆ นะ ไม่เจ็บสักนิด”