ตอนที่ 450 ไยจึงร้องไห้

ตอนที่ 450 ไยจึงร้องไห้

กล่าวจบ เขาก็รู้สึกว่ามองอีกเพียงคราเดียวยังน่ารำคาญ จึงอุ้มคนในอ้อมแขนเดินเข้าห้อง

เมื่อเห็นว่าองค์ชายของตนทรงคิดจะพักผ่อนเสียที หลี่หย่งก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก

เขาประสานมือคำนับเฉินหมิ่นโหรวเล็กน้อย ก่อนหมุนกายถอยออกไปเช่นกัน

ภายในลานเรือน บ่าวไพร่ต่างเงียบงัน ไม่มีผู้ใดเอ่ยวาจา

เหมยกู ตงจือ เซี่ยจือ และคนอื่น ๆ สบตากันคราหนึ่ง ก่อนแยกย้ายไปทำงานของตน

ใต้ต้นอู๋ถงต้นนั้น เหลือเพียงเฉินหมิ่นโหรวผู้เดียว

นางก้มหน้าต่ำ ยืนตัวตรงแข็งทื่อ

ความอับอายอย่างรุนแรงจากการถูกตำหนิต่อหน้าผู้คน ค่อย ๆ เลือนหายไปเมื่อทุกคนถอยออกไป

ความคิดของนางก็ค่อย ๆ สงบลงทีละน้อย