กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย นลินเหมย
ตอนที่ 350 ไม่มีเหตุผลอื่น
“ต่อมา ได้ยินเสียงฝีเท้าพวกเจ้าแต่ไกล…”
เฉินหมิ่นโหรวชะงัก การเปล่งเสียงยากขึ้นไปอีก เอ่ย
“ริมฝีปากเขาติดครั่งปาก ข้าจึงยื่นผ้าเช็ดหน้าให้เขาเช็ด…”
ดังนี้ ผ้าเย็บปักที่พกติดตัวของนางจึงไปอยู่ในมือหลี่เยว่หลี่
ถึงตรงนี้ จ้าวซื่อเจี๋ยก็เข้าใจมูลเหตุทั้งหมดในที่สุด
— ไม่ใช่การแก้แค้นเลย เพราะจูบนั้นไม่ใช่ความสมัครใจของนาง
นางเพียงลืมผลักเขา
นี่ดีกว่าภาพที่เขาคาดคิดไว้มากนัก
ในภาพที่คาดคิดไว้…