กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย นลินเหมย
ตอนที่ 312 พรล้นดุจทะเลบูรพา ต่อเนื่องไม่ขาดสาย
อากาศเงียบงันไปหลายลมหายใจ
ริมฝีปากเซี่ยจิ้นไป๋ขยับ “เจ้าไม่ต้องกังวลเรื่องนี้ หากเรื่องเป็นดั่งที่เจ้าว่า ในโลกนี้เจ้าไม่มีญาติเหลืออยู่แล้ว”
“อย่างน้อยข้าก็ไม่ปล่อยเจ้าไว้ตามลำพัง”
สุภาพบุรุษยึดมั่นคำสัตย์ โดยเฉพาะกับเขา วาจาหนึ่งคำหนักแน่นดุจเก้ากระถางมาแต่ไหนแต่ไร
ชุยหลิงเหยาอดหัวเราะไม่ได้ “ขอบใจ เจ้าเป็นคนดีผิดคาด แต่ข้าว่าอีกไม่นานข้าคงได้กลับไป จึงไม่น่ารบกวนเจ้านานนัก”
เซี่ยจิ้นไป๋ขมวดคิ้วเล็กน้อย “เจ้ารู้สึกได้หรือ”
“ไม่ ไม่” ชุยหลิงเหยาส่ายมือ อธิบาย “จะว่าอย่างไรดี ทุกสิ่งในวันนี้ล้วนจับต้องไม่ได้จนเกินไป ตอนนี้ข้ายังรู้สึกว่าตนกำลังฝันอยู่”