กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย นลินเหมย
ตอนที่ 288 “บอกข้าที ใครไม่น่าขยะแขยงบ้าง”
ภายในห้องจมสู่ความเงียบชั่วครู่
การตีคนดูเหมือนจะติดใจจริง ๆ หลังฟาดไปทีหนึ่ง แขนของเฉินหมิ่นโหรวยกขึ้นอีกครั้ง หมายจะฟาดอีกที
ชั่วขณะถัดมา ข้อมือถูกคว้าไว้อย่างแรง
จ้าวซื่อเจี๋ยคว้าข้อมือนางไว้ ผลักนางล้มลงบนโต๊ะ แล้วโน้มตัวลงทับ
ก้มขนตาลงต่ำ สีหน้าหม่นมัวมองสตรีใต้ร่าง “ข้าน่าขยะแขยงตรงไหน?”
นางคิดกับเขาเช่นนี้ได้อย่างไร!
เขาน่าขยะแขยงตรงไหนกันแน่!
“ไม่พักอยู่ตระกูลจ้าว เจ้าอยากไปไหน?”
อยากหย่าร้างโดยความยินยอมจริง ๆ หรือ