กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย นลินเหมย
ตอนที่ 270 นี่ก็…เกินไปที่มองนางเป็นคนฝ่ายเดียวกัน
รอบกายว่างเปล่าไร้ผู้คน เงาร่างสูงโปร่งของชายยืนนิ่งอยู่ตรงหน้า
ต่อให้เขารักษาระยะไว้ และวาจาการกระทำก็นับว่าไม่ล่วงเกินธรรมเนียม
แต่เฉินหมิ่นโหรวก็ยังสัมผัสถึงแรงกดดันที่พลันเข้ามาใกล้ได้
นางถอยหลังไปก้าวหนึ่งโดยไม่รู้ตัว
มองคนตรงหน้า
คืนวันส่งท้ายปี หิมะใหญ่ไม่เคยหยุด ไม่รู้เขารอที่นี่นานเท่าไร
ไหล่เสื้อคลุมกันหนาวสีเขียวอมฟ้าเต็มไปด้วยหิมะบาง ๆ ขาวโพลน
แต่ก่อนไม่เคยสังเกต ยามนี้อยู่ใกล้เข้า จึงตระหนักว่าคนผู้นี้สูงยิ่งนัก
ร่างสูงเพรียว ในเสื้อคลุมกันหนาวสีเขียวอมฟ้า ยืนอยู่กลางลมและหิมะ เย็นเยือกผ่องใส ราวกับไผ่เขียว